Այս հոդվածի հեղինակն է Ելենա Շուվաևա-Պետրոսյանը։ Իր թույլտվությամբ թարգմանեցինք այն ու տեղադրում ենք նաև մեր կայքում։ Խնդրում ենք բոլորին (առաջին հերթին, իհարկե, պետական մարմիններին), ով կարող է որևէ կերպ աջակցել մեր պատմության հերոսին՝ անտարբեր չմնալ։

Օդաչու Հարություն Դավթյանը գտնում է, որ հայրենիքին օգտակար լինելը՝ մարդկային սովորական ձգտում է:

Օդաչու Հարություն Դավթյանը

Օդաչու Հարություն Դավթյանը

Նա իր կուրծքը չի ծեծում, չի պահանջում, որպեսզի հայրենիքը գնահատի նրա վաստակը, իսկ առողջության կորստի համար էլ կառավարությունից հատուցում չի պահանջում: Ինչպես երևում է, կառավարությանը դա լիուլի ձեռք է տալիս… Նա, իրոք, որ, շատ համեստ է, այդ պատճառով էլ անարդարացիորեն մոռացված է: Եվ այդուհանդերձ, Արցախում նրան լավ են ճանաչում, նրան հիշում են բոլոր նրանք, ում, իր կյանքը վտանգելով, օգնել է: Բայց, ինչու՞ ոչ ոք չի հետաքրքրվում, թե այդ հերոսն ինչպես է ապրում: Continue reading